رد شدن به محتوای اصلی
خواب دیدم مادر بزرگم با کمر خمیده اش و یک لیوان شیر که مدتها بود به جای شام می خورد از در اتاق آمد تو. بهش گفتم مامان بزرگی سودابه اومده، می خواهید باهاش حرف بزنید؟
مامان بزرگم خیلی مبادی آداب بود، ولی خیلی رغبت نداشت با سودی صحبت کند. با این حال گوشی را گرفت کمی احوال پرسی کرد و بی توجه گوشی را گذاشت. 
من که همیشه اورا می شناختم می دانستم این حرکتش عجیب است. بعد ناگهان مادربزرگم خیلی پیر شد، خیلی زیاد. نمی توانست از جایش بلند شود و دوخته شد به تخت. 
رفتم توی اتاق کناری و با صدای بلند پیش مامانم گریه کردم که حال مامان بزرگی خیلی بده و من نگرانشم.
وحشتناک از خواب پریدم، ساعت ۵ صبح بود. نیمه خواب آلود یادم افتاد که مادربزرگم دوسال پیش فوت کرده است. غم عجیبی روی دلم نشست. چشمهایم را بستم و رفتم.

نظرات

  1. میدونم زشته این کار
    که بگردم یا بگم که بگردی ببینی این کی بوده که به شکل مادربزرگ اومده توی خوابت؟
    ولی فکر کنم مهمه که پیدا بشه
    اگه تو مادربزرگتو دیده بودی
    که آخه مادربزرگا خوبن
    خیلی خوبن
    آره اگه اونو دیده بودی شرایطش عجیب نبود
    ببین کیه که دوست نداره با سودی بحرفه
    بعد باید وقتی کشفش کردی
    ببینی پیری و چسبیدن زمین چیه که ناخودآگاهت داره بهش هشدار میده
    شاید اصلن مادربزرگت خودت باشی
    جاش هم مهمه
    مادربزرگتو کجا دیدی
    ببین منو ببخش
    اینا خوابای تو هست
    من نباید انقدر روش دقیق شم
    ببخش

    پاسخ دادنحذف
    پاسخ‌ها
    1. نه خواهش می کنم. ولی آیا واقعا میشه اینقدر به این قضیه معتقد بود؟

      حذف
  2. تقریبن میشه نزدیک به یقین

    پاسخ دادنحذف
  3. پریشب که رفتمسر خاک مامان بزرگی زیر اون بارون توی اون تاریکی نمی دونستم تو یه همچین خوابی دیدی الان که خوندمش یه حس خیلی عجیبی بهم دست داد مثه همون حسی که اون شب داشتم و می دونستم باید برم فاتحه بخونم که برام مهم نباشه چقدر در نظر همراهی هام عجیب و نترس به نظر میرسم با اینکه وقتی پام و روی اولین قبر گذاشتم یه حس عجیبی خزید توی وجودم...!! حالا چرا دارم این حرفا رو اینجا بهت میگم نمی دونم بهت که گفته بودم رفتم ولی از حسم نگفته بودم از این حس که فک می کردم اون شب برخلاف روز های معمولی که میری سر خاک به مامان بزرگ نزدیکم و دلم براش تنگ شده...

    پاسخ دادنحذف

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

کابوس نامه

چچیلا بارتولی گذاشتم، به نقطه های اوج صداش گوش میدم و یادم می آید اگر با این وضع سیگار بکشم رسیدن به این اوج صدا صد در صد رویای گمشده ای خواهد بود. سوای از اینکه چند روز است به شدت دلم شنیدن آواز کلاسیک می خواهد، پست آخر خرس مرا از افتادن در ورطه ی جوزدگی می ترساند. سعی می کنم جوگیر نباشم ولی انگار که نمی شود. وضعیت مسنجرم روی حالتی است که نشان می دهد چه موزیکی گوش می دهم و چچیلا بارتولی احساس عن خاص بودن را در من زنده نگه داشته است و علائم جوزدگی لحظه به لحظه بیشتر می شود. خوابهایی که گاه به گاه می بینم و اینجا آنها را می نویسم، دیشب عینیت پیدا کرده بودند. نه اینکه خوابم به واقعیت تبدیل شده باشد، ولی خودم را توی موقعیتی می دیدم که بارها تجربه اش کرده بودم. کابوسهایی که تمام نمی شوند. کابوس نامه، نمایشی از وحید رهبانی، که خوشحالم دعوت و سفارش دوست عزیزم را پذیرفتم و آن را دیدم. در واقع ندیدم که، شنیدم. در تمام طول تئاتر - چیزی حدود یک ساعت - با چشمهای بسته، من تماما گوش شدم. این گونه شروع می شد که از پله های تماشاخانه پایین می رفتی و کسی با صدای بلند به تو سلام می کرد. آقایی ...

۴ دسامبر ۲۰۱۹

به خودم گفتم دیگر بس است.  جعد موهایم در‌شدیدترین حالتش بود. بلند شده   بود و نامرتب. به هیچ صراطی مستقیم نمی‌شد.   خیلی وقت بود دلم موی شکلاتی می‌خواست. از اون رنگهای نابی که درآوردنش به این سادگی نیست. قهوه‌ای روشنی که براق باشه و لابلاش قرمز. به تراپیستم گفتم انگار یک عزایی توی دلم مونده و بیرون نمی‌ره، و بعدشم گفتم ولی زندگی ادامه داره، ما جزوی از این تاریخیم.  قبل اینکه برم آرایشگاه سه تا رنگ مو خریدم، دوست داشتم اون شکلاتی‌ای رو که سالهاست دلم می‌خواد رو دربیارم. نشد، ولی بد هم نشد.  یادم رفت به المیرا بگم خیلی کوتاه نکنه، ولی انگار اینجوری بهتر شد .  سیگار بعد شام رو می‌کشیدم که تهش گلومو زد، بدم اومد. خاموشش کردم و گفتم این آخریش بود. شاید تو این روزها، آخرین کاری که بخوام بکنم، رها کردن خودم باشه.